தாய்லாந்திலிருந்து தாயாருக்கு

டெல்லியின் மத்திய நகர்ப்பகுதியில் உள்ள கரோல்பாக்கில்(Karol Bagh) குரு ரவிதாஸ் மார்க் என்கிற நீண்ட தெருவில் இருக்கிறது ஸ்ரீ நரசிம்மர் திருக்கோவில். 1982-ல் கட்டப்பட்ட இக்கோவில், அஹோபில மடத்தினால் நன்றாக நடத்தப்பட்டு வருகிறது. இந்தக் கோவிலுக்கு நரசிம்ம ஜெயந்தி அன்று(மே 2) செல்லத் திட்டம். டெல்லியில் இப்போது போட்டுத்தாக்கும் கடும் வெயிலில் 2-ந்தேதி மதியம், நாங்கள் வசிக்கும் கிழக்கு டெல்லியிலிருந்து கோவில் இருக்கும் மத்திய டெல்லிக்குச் செல்லலாம் என்கிற எண்ணம் மிரட்சியைத் தந்ததால், தயக்கத்துடன் கைவிடப்பட்டது. சரி நாளை காலை சூரியன் தலைக்குமேல் வந்து வதைக்க ஆரம்பிக்குமுன் கிளம்பிவிடுவோம் என்று ஒரு வைராக்கியம் கொண்டோம்.
3-ந்தேதி காலை 8 1/2 க்குக் கிளம்பி டெல்லி மெட்ரோவைக் கூட்டம் ஆக்ரமித்துக்கொள்ளுமுன் அதில் பயணித்தோம். கரோல்பாக்கிற்கு அருகிலுள்ள ரஜேந்திர ப்ளேஸ் ஸ்டேஷன் தான் கோவிலுக்கு அருகிலுள்ள ஸ்டேஷன். அதில் இறங்கி கோவிலுக்குப் போய்ச் சேர்ந்தோம்.

அமைதியான அழகான கோவில். சுத்தமாக வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. நுழைந்தவுடன் எதிரே தெரிவது ஸ்ரீ நரசிம்மர் சன்னிதி. அவருக்கு எதிரே சின்னதாக கருடன் சன்னிதி. கூட்டம் அதிகமில்லை. சில தமிழ்நாட்டுக் குடும்பங்களும், வட இந்தியக் குடும்பங்களும் நரசிம்மப்பெருமானை தரிசிக்க அன்று காலை வந்திருந்தனர். கூட வந்திருந்த குழந்தைகள் திடீரென தங்களுக்கு வாய்த்த பெருவெளியில் ஆனந்தமாய் உலவ ஆரம்பித்தன. வயதான அர்ச்சகர் ஒருவர் தீபாராதனை செய்து தீர்த்தம், குங்குமம் கொடுத்தார். ஒரு வட இந்தியப்பெண் என் அருகிலிருந்து பெருமாளை சேவித்துக்கொண்டிருந்தார். அர்ச்சகருக்கு ஹிந்தியோ ஆங்கிலமோ பேச வராது என்பதைப் புரிந்துகொண்டு, என்னிடம் மெதுவாக கிசுகிசுத்தார்: ‘அர்ச்சகரிடம் கேளுங்கள் பகவானுக்குப் போட்டிருக்கும் மாலைகளில் ஒன்றை எடுத்துத் தருவாரா என்று!’ நமது கோவில் வழக்கங்கள் பொதுவாக இந்த வட இந்தியர்களுக்குப் புரிவதில்லை. நான் ஆங்கிலத்தில் அந்தப் பெண்மணியிடம் விளக்கினேன். இந்தக் கோவிலில் பெருமாளுக்கு அணிவித்திருக்கும் மாலையைக் கழட்டி பக்தர்களுக்கு கொடுக்கமாட்டார்கள். ஒருவேளை நீங்கள் ஒரு மாலை வாங்கி வந்து அர்ச்சனைக்குக் கொடுத்தால் அவரிடம் கேட்டுக்கொள்ளலாம். அர்ச்சகர் அந்த மாலையை நம் வேண்டுகோளுக்கிணங்கி ஸ்ரீநரசிம்மரின் திருப்பாதத்தில் வைத்து உங்களுக்குத் தருவார் என்றேன். அந்த விஷயத்தில் மேற்கொண்டு செல்ல அவர் தயாராயில்லை. நரசிம்மரை நமஸ்கரித்துவிட்டு நகர்ந்துவிட்டார் அந்தப் பெண்.

பிரகாரத்தைச் சுற்ற ஆரம்பிக்கையில் முதலில் வருவது சக்ரத்தாழ்வார்- யோகநரசிம்மர் சன்னிதி.அமைதியான அழகுமுகம். சிறிய, அழகான குருவாயூர் கிருஷ்ணன், நரசிம்மர் சன்னிதிக்கு நேர்பின்புறம் நின்ற நிலையில் சேவை சாதிக்கிறார். சேவித்துக்கொண்டே வருகையில் நரசிம்மர் சன்னிதியின் வலதுபுறத்தில் வருகிறது தாயார் அமிர்தவல்லி சன்னிதி. மஹாலக்ஷ்மி என்றும் சன்னிதியின் மேல்பக்கம் எழுதியிருக்கிறது (குறிப்பாக வட இந்திய பக்தர்களுக்குப் புரியவேண்டும் என்பதற்காக. ஸ்ரீ அமிர்தவல்லி என்று மட்டும் எழுதினால் இது என்ன மாதாவோ, எந்த மதராஸிக்கடவுளோ தெரியலையே என்று பார்த்துவிட்டுப் போய்விடுவார்கள்). தாயார் –மூலவரும் உத்சவரும்- பார்த்துக்கொண்டே இருக்கலாம். அப்படி ஒரு சாந்தமான அழகு. சிறிய சன்னிதியின் விளக்கு வெளிச்சத்தில் தாயாரின் கழுத்தில் வித்தியாசமாக வயலட், வெளிர்நீலம் கலந்த வண்ணத்தில் பூமாலை, அழகுக்கு மேலும் அழகு சேர்த்துக்கொண்டிருந்தது. உற்றுப் பார்த்ததில் இது நம்ம ஊர்ப்பூவல்ல என்று தெரிந்தது. ஆப்பிரிக்காவிலும், க்யூபா, ஜப்பானிலும் பார்க்காத பூக்களா? ஆனால் இந்த வகைப்பூவை எங்கும் இதற்குமுன் நான் பார்த்ததில்லை. திரும்பவும் பார்க்கப்பார்க்க அது இந்த உலகத்தைச் சேர்ந்ததே அல்ல எனத் தோன்றியது. தேவலோகத்துப் புஷ்பமா? மஹாலக்ஷ்மியின் மஹோன்னத அழகு முகம். கழுத்தில் அந்தப் பெயர் தெரியாத அபூர்வப் புஷ்பம். அங்கு நிலவும் அபார அமைதி. அங்கேயே உட்கார்ந்துவிடலாம் எனத் தோன்றியது.

எதிரே இருந்த ஆஞ்சனேயர் சன்னிதிக்குச் சென்றோம். அவரை வணங்கி சன்னிதியைச் சுற்றிவிட்டு, மீண்டும் பிரதானமான நரசிம்மர் சன்னிதி முன் சென்றோம். அங்கு உட்கார்ந்திருந்தவர்களுடன் சேர்ந்து உட்கார்ந்துகொண்டோம். மேலும் வட இந்திய பக்தர்கள். ஒரு இளம் வட இந்தியப் பெண் கையில் புதிதாக ஏற்றிய அகல்விளக்குடன் நரசிம்மர் சன்னிதி முன் வந்து நின்றாள். அவரையே பார்த்துக்கொண்டு தீபாராதனையாக அகல்விளக்கை மெதுவாக சுற்றினாள். கூடவே பாடவும் ஆரம்பித்தாள். மென்மையான குரலில் ஹிந்தியில் பக்திப்பாடல். நரசிம்மர் ஹிரண்யகசிபுவை வதைசெய்தது உள்ளிட்ட புராணக்கதையை உருக்கத்துடன் பாடியவாறே தீபாராதனைக் காட்டி நின்றாள். அவளைப் பொறுத்தவரை அவளையும் நரசிம்மரையும் தவிர வேறு எதுவும், யாரும் அங்கில்லை என்பதாக லயித்திருந்தாள். இன்னும் சில பக்தர்கள் வந்து சேர, அர்ச்சகர் இன்னுமொருமுறை சிங்கப்பெருமானுக்கு தீபாராதனை செய்தார்.

தீபத்தை எடுத்துக்கொண்டு வாசலில் வந்து பக்தர்களுக்குக் காட்டினார். எல்லோரும் தொட்டுக் கண்ணில் ஒத்திக்கொள்வதை ஆவலுடன் பார்த்துக் கை உயர்த்தி நின்றது 3-வயது மதிக்கத் தகுந்த ஒரு பெண்குழந்தை. அர்ச்சகர் 6 1/2 அடி உயரம். தீபத்தட்டு எங்கோ மலை உச்சியின் மகரதீபம்போல் அதற்குத் தோன்றியிருக்கவேண்டும் தன் பிஞ்சுக்கால்களின் நுனியில் எம்பித் தவமாய் நின்றது. அல்லாடியது குழந்தை தீபத்திற்காக. யாரும் கண்டுகொண்டதாகத் தெரியவில்லை. பெற்றோருக்கும் குழந்தையைத் தூக்கிப் பிடிக்கவேண்டும் என்கிற பிரக்ஞை இல்லை. நான் அர்ச்சகர் பக்கம் நெருங்கி அந்தக் குழந்தைக்கு தட்டைக் காட்டுங்கள் என்றேன். ஏனோ, என் குரலே தாழ்ந்திருந்தது. அர்ச்சகருக்கு நான் சொல்லியது காதில் விழுந்ததா இல்லை அவருக்கே தோன்றியதா தெரியவில்லை. சில வினாடிகளில் தட்டைக் கீழே இறக்கினார். மிகுந்த சிரத்தையுடன் எம்பித் தட்டைத் தொட்டுக் கண்ணில் ஒற்றிக்கொண்டாள் குழந்தை.

கூட்டம் கொஞ்சம் குறைந்தபின் அந்த அர்ச்சகரிடம் கேட்டேன்: தாயாருக்கு சாத்தியிருக்கிறதே ஒரு வயலட் நிற மாலை..மிகவும் வித்தியாசமாக இருக்கிறது. அந்தப்பூவின் பெயர் என்ன? அர்ச்சகர் பார்த்தார்; மர்மமாகச் சிரித்தார். சொன்னார்: அந்த மாலை தாய்லாந்திலிருந்து விசேஷமாக அனுப்பப்பட்டுள்ளது. இங்கேயும் பாருங்கள் என்று நரசிம்மரைக் காண்பித்தார். ஆமாம்..அவரும் அந்த மாலையைப் போட்டுக்கொண்டிருந்ததை அப்போதுதான் பார்த்தேன். எந்த பக்தர் செய்த வேலை இது. என்ன அழகாக அமைந்துவிட்டது!

மீண்டும் ஒருமுறை பிரகாரத்தைச் சுற்றி வந்தோம். தாயார் சன்னிதி வந்ததும் அருகே நின்று வணங்கிக்கொண்டிருந்தேன். 2 அல்லது 2 ½ வயதான குழந்தை ஒன்று, தன் அம்மாவை அலட்சியம் செய்து வேகமாக வந்தது. மூடியிருந்த தாயார் சன்னிதிக் கதவின் ஜன்னல்போன்ற இடுக்கில் எட்டிப் பார்த்தது. திருப்தி இல்லை போலும். நன்றாகப் பார்க்கவென படிகளில் தன் சின்னக் கால்களை வைத்துத் தடுமாறி ஏறியது. வெறும் தாழ்ப்பாள் மட்டும் போட்டிருந்த கதவை திறக்க முயன்றது. அம்மாக்காரி ஓடிவந்து தூக்க முயன்றார். இருக்கட்டும். குழந்தை தெய்வத்தை பார்ப்பது நாம் வணங்குவதைவிடவும் முக்கியம் என்றேன். அவர் ‘அதற்கு இல்லை; விட்டால், கதவைத் திறந்துவிடுவாளோ என்று பயமாக இருக்கிறது’ என்றார்.

தாயாரிடமும், நரசிம்மப்பெருமானிடமும் பிரியாவிடை பெற்றுக்கொண்டு கோவிலை விட்டு வெளியே வந்தோம். சூரியன் தன் தினப்படிக் கடமையைச் செய்வதில் முனைப்பாய் இருப்பதை உடல் உடனே உணர்ந்தது.

**

Advertisements

About Aekaanthan

writer, poet , freelancer
This entry was posted in கட்டுரை. Bookmark the permalink.

5 Responses to தாய்லாந்திலிருந்து தாயாருக்கு

  1. usha says:

    naangalum narasimharai sevitha thrupthi. thank you

    Like

  2. aekaanthan says:

    யாம் பெற்ற இன்பத்தை பகிர்ந்துகொள்வதிலும் இன்பம்.

    Like

  3. Pandian says:

    பலே பதிவு

    Like

  4. ranjani135 says:

    தாயாரின் திருக்கழுத்தில் இருந்த மாலையை இங்கிருந்தே தரிசிக்க முடிந்தது. என்ன மர்மம் என்று இன்னும் கொஞ்சம் அர்ச்சகர் ஸ்வாமியின் வாயைக் கிளறி கேட்டிருக்கலாம். தினமும் அந்த மாலை வருகிறதா? வெகு நாட்கள் வாடாதா? யார் அந்த பக்தர் இத்யாதி, இத்யாதி….!
    ஏகாந்தன் ஏகாந்தமானவர் அல்ல என்பது புரிந்தது!!

    Like

  5. aekaanthan says:

    பின்னூட்ட நண்பர்களே! நன்றி. இன்னும் கொஞ்சம் வாயைக் கிண்ட ஆசைதான். ஆனால் அர்ச்சகர் ஸ்வாமி அழுத்தமான ஆசாமி!
    அந்தப் பூ ஐந்து இதழ்களுடன் ஜெவ்வந்திப்பூ சைசில் இருக்கிறது. மயக்கும் வண்ணம்; தோற்றம். எளிதில் வாடாதது போலத்தான் உள்ளது. ஆண்டவன் படைத்த எவ்வளவோ அதிசயங்களில் ஒன்றோ!

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s